Τετάρτη, 23 November 2016 15:07

23.11.2016 - Συνέντευξη στο socialsecurity.gr και τον Ηλία Ψυχογιό

Γράφει ο Ηλίας Ψυχογιός

‘Εφτασα λίγο νωρίτερα στο καφέ για να προετοιμάσω «τα σύνεργα του εγκλήματος» (μικρόφωνο, app στο κινητό, σημειωματάριο) και πριν προλάβω καλά καλά να καθίσω, μία γνώριμη φωνή από την απέναντι μεριά του καφέ ακούστηκε να λέει: «Ηλία, εκεί θα παγώσουμε! Πάμε μέσα καλύτερα».
Η φωνή αυτή ήταν του Γιάννη Καλλιάνου, ο οποίος έφτασε φουριόζος και λαχανιασμένος, αλλά πάντα με αυτό το χαμόγελο που τον γνωρίσαμε μέσα από τα δελτία καιρού της ΕΡΤ!
Αγαπητοί μας αναγνώστες, απολαύστε μια συνέντευξη να την πιεις στο ποτήρι…!

Ηλίας Ψυχογιός: Γιάννη, καλησπέρα!

Γιάννης Καλλιάνος: Καλησπέρα, Ηλία μου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τη δυνατότητα που μου δίνεις, αφενός να σε γνωρίσω και αφετέρου να πούμε κάποια πράγματα που ενδεχομένως πολλοί να μη γνωρίζουν, και να θέλουν να μάθουν. Ας ξετυλίξουμε λοιπόν λίγο το κουβάρι… Θα πούμε αρκετά σήμερα. Είμαι έτοιμος να συζητήσουμε ό,τι θέλεις εσύ!

Η.Ψ.: Κάτσε να δούμε αν θα αντέξεις αυτά που θέλω να συζητήσουμε! Κατά πρώτον, Γιάννη, ο κόσμος σε γνώρισε από δύο δραστηριότητες. Είναι εντυπωσιακό αυτό. Σε ξέρει από την παρουσία σου στην τηλεόραση, μέσω του γνωστικού αντικειμένου σου, τη μετεωρολογία, σε γνώρισε όμως και ως εκπρόσωπο τύπου της Ένωσης Κεντρώων. Δεν γνωρίζει όμως τίποτα για το μη πολιτικό ή τηλεοπτικό ον που λέγεται Γιάννης Καλλιάνος. Δεν ξέρει τίποτα για την προσωπική σου ζωή, από πού προέρχεσαι, για παράδειγμα, τι δουλειά κάνουν οι γονείς σου, πού μεγάλωσες, πού πήγες σχολείο…πράγματα κοινότοπα μεν, αλλά ανθρώπινα…

Γ.Κ.: Λοιπόν, για να ξεκινήσουμε, γυμνάσιο πήγα εδώ στη Γλυφάδα, στο 2ο Γυμνάσιο, και Λύκειο πήγα στο Ενιαίο Πολυκλαδικό Λύκειο Ηλιούπολης, στη Βουλιαγμένης, τότε που ακόμα υπήρχε αυτός ο θεσμός, γιατί δεν υπάρχουν πλέον αυτά τα λύκεια, τα πολυκλαδικά δηλαδή. Προέρχομαι από μία οικογένεια δημοσίων υπαλλήλων, μεσοαστική, και οι γονείς μου είναι πλέον αμφότεροι συνταξιούχοι.

Ο πατέρας μου ήταν ηλεκτρονικός στην Ολυμπιακή Αεροπορία, απόφοιτος του Πολυτεχνείου,  και ουσιαστικά ήταν υπεύθυνος για τα όργανα των αεροσκαφών, και η μητέρα μου ήταν νηπιαγωγός στο Δήμο Αθηναίων.
Έχω έναν αδελφό, ο οποίος είναι παντρεμένος και έχει δύο υπέροχα παιδάκια. Εδώ θα κάνω μια παρένθεση για να αναφέρω ότι είμαι πραγματικά ένας πολύ ευτυχής θείος (!) και διαμένει πλέον μόνιμα στη Γαλλία. Είναι γιατρός –  καρδιολόγος και όταν διαπίστωσε ότι η κατάσταση στη χώρα πήγαινε από το κακό στο χειρότεροκα, αποφάσισε να φύγει για το εξωτερικό, αφενός για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και αφετέρου για να μπορέσει να ασκήσει την επιστήμη του ως λειτούργημα και όχι ως επάγγελμα. Είναι γνωστό άλλωστε ότι πολλοί επιστήμονες φεύγουν για το εξωτερικό τα τελευταία χρόνια.

Η.Ψ.: Δηλαδή, ο αδελφός σου αποφάσισε να μεταναστεύσει εν μέσω κρίσης;

Γ.Κ.: Ακριβώς.  Έφυγε εν μέσω κρίσης.  Είναι εξαίρετος επιστήμονας, με πολλά πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά…  Υποθέτω πως αρκεί να αναφέρω πως έχει έξι μεταπτυχιακά και ένα διδακτορικό, εκτός από την ειδικότητα και τις σπουδές του στην ιατρική. Έκρινε όμως ότι δεν υπήρχε πλέον καμία ελπίδα στη χώρα του για να μπορέσει να ασκήσει του λειτούργημά του όπως αυτός ήθελε, αλλά κυρίως για να προάγει την επιστήμη του. Έχει, βλέπεις, μία «περίεργη» ειδικότητα:  είναι ηλεκτροφυσιολόγος. Mε λίγα λόγια, επειδή και εγώ δεν είμαι ειδικός για να εξηγήσω τι ακριβώς είναι αυτή η ειδικότητα, καυτηριάζει αρτηρίες, τοποθετεί βηματοδότες στην καρδιά και επεμβαίνει στη λειτουργικότητά της ώστε να σταματούν οι αρρυθμίες. Στην Ελλάδα δεν είχε, ούτε θα είχε όπως εξελίσσονται τα πράγματα την ευκαιρία να εργαστεί και να αναπτύξει την ειδικότητά του. Είχε ανοίξει αρχικά ένα ιατρείο στο Ναύπλιο, στην περιοχή από όπου καταγόμαστε, αλλά, δυστυχώς, παρότι τον επισκέπτονταν καθημερινά δεκάδες ασθενείς, μόλις και μετά βίας κατάφερνε να κερδίζει τα προς το ζην _ πολλές φορές ούτε και αυτό_ επειδή οι ασθενείς του δεν πλήρωναν – επειδή δεν είχαν να πληρώσουν. Και επειδή ως γιατρός αλλά και ως άνθρωπος δεν μπορούσε να αρνηθεί σε κανέναν τις υπηρεσίες του, αποφάσισε να φύγει για το εξωτερικό. Σαφώς και στενοχωριέται που είναι μακριά από την πατρίδα του, είναι όμως «ικανός» πλέον να ταϊσει τα παιδιά του και να ελπίζει σε ένα καλύτερο επιστημονικό και επαγγελματικό μέλλον.

Η.Ψ.:  Λογικό μου φαίνεται όλο αυτό με τον αδελφό σου, με τόσα πτυχία κ.λπ. κ.λπ. Όμως, εσύ, αγαπητέ Γιάννη… Μετεωρολόγος με απολυτήριο λυκείου, πώς γίνεται;

Γ.Κ.: Ναι, εντάξει… Είχα τόσους πολλούς γνωστούς κατά τη διάρκεια της καριέρας μου, ώστε να καταφέρω με το απολυτήριο λυκείου να γίνω μετεωρολόγος! Είμαι άλλωστε λίγο πιο έξυπνος από τους υπόλοιπους και κατάφερα να μάθω την επιστήμη της πρόβλεψης του καιρού εν μία νυκτί, κατάφερα και έγινα ένας άνθρωπος που είχε κοινό που τον ακολουθεί καθημερινά και τον εμπιστεύεται… Δέκα χρόνια στην ΕΡΤ δεν είναι και λίγα για έναν απλό απόφοιτο Λυκείου!

Ας σοβαρευτούμε όμως, γιατί, πέρα από το αστείο, θα ήθελα, απλώς για την ιστορία πλέον, να αναφέρω πως οι πιέσεις και η λάσπη που δέχτηκα κατά διαστήματα από συναδέλφους μετεωρολόγους, ως συναίσθημα σε έναν νεαρό επιστήμονα που προσπαθεί, δεν ξεπερνώνται εύκολα.

Και όλα αυτά από συναδέλφους που απλώς τους «ξύνισε» το γεγονός ότι υπήρχε ένας συνάδελφός που το μόνο που επεδίωκε ήταν να κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορούσε. Δηλαδή, «Τι; Ήρθε ο Καλλιάνος από το πουθενά να φάει από την πίτα;»!

«Ο Καλλιάνος! Ένας πιτσιρικάς!». Ένας πιτσιρικάς όμως που έδινε την ψυχή του για την πρόγνωση του καιρού, που ενδεχομένως ενοχλούσε πάρα πολλούς, δημοσιοϋπαλληλίσκους, που είχαν συνηθίσει να λένε «βροχές στα δυτικά και βόρεια», χωρίς να εξηγούν πού ακριβώς στα δυτικά και πού βόρεια…

Είχα να παλέψω με ανθρώπους που είχαν συνηθίσει να λένε «θα έχουμε βροχές στα ηπειρωτικά», χωρίς να εξηγούν με ακρίβεια πού είναι ακριβώς αυτά τα «ηπειρωτικά», στην Πελοπόννησο, στη νότια Πελοπόννησο, στη Θεσσαλία… γιατί, όπως θα ξέρεις, και στη μία και στην άλλη από τις δύο πατρίδες σου, τα Τρίκαλα και την Καλαμάτα, αλλά και μέχρι και τον Έβρο, έχουμε «ηπειρωτικά της χώρας».
Όταν λέμε λοιπόν βροχές στα ηπειρωτικά, εγώ «ως απόφοιτος λυκείου», θεωρώ πως πρέπει και να διευκρινίζουμε: πού θα βρέξει, πού περιμένουμε τις περισσότερες βροχοπτώσεις, πού περιμένουμε χαλάζι, καταιγίδα, ψιχάλες κ.λπ.

img kallianos01

Λογικό ήταν λοιπόν αυτή η «δευτεροβάθμια» παιδεία μου να ενοχλεί κάποια αυτιά. Και επειδή, ως μετεωρολόγος, είμαι πολύ αναλυτικός στην πρόγνωση του καιρού, δεν χρειάζεται καμία άλλη προσπάθεια για να αναγκαστούν κάποιοι να πουν: «ποιος είναι αυτός τώρα που ήρθε από το πουθενά και αλλάζει την καθεστυκία “τάξη“»!  Αυτό εννοούσα όταν είπα «να φάει από την πίτα», αφού η μετεωρολογία ήταν τσιφλίκι, και αρκετοί μετεωρολόγοι, προγνώστες, οι οποίοι βγαίνουν στην τηλεόραση, είχαν παιδιά από πίσω, είχαν εγγόνια, είχαν ξαδέρφια, τα οποία ήθελαν να προωθηθούν στην παρουσίαση του καιρού. Γι’ αυτό και δεν τους ήταν καθόλου ευχάριστο το γεγονός ότι εγώ έπαιρνα μεγάλο μερίδιο της τηλεθέασης στην πρόγνωση του καιρού και _δεν σου κρύβω_ ότι πολλές φορές την εποχή που εμφανιζόμουν στη δημόσια τηλεόραση για να παρουσιάσω την πρόγνωση, τα μηχανάκια της AGB χτύπαγαν θεαματικότητες από 35% έως και 38%! Μιλάμε για τεράστια νούμερα. Νούμερα που «ενοχλούν»! Γι’ αυτό και αντί να πουν ότι ο Καλλιάνος τουλάχιστον προσπαθεί, ή να σεβαστούν τουλάχιστον το πτυχίο του μαθηματικού ή το μεταπτυχιακό μου στη μετεωρολογία και τα εφαρμοσμένα μαθηματικά, και εδώ δεν θα σου κρύψω ότι έχω ασχοληθεί πάρα πολύ με την επιστήμη μου, διέδιδαν ότι είμαι απλά ένας απόφοιτος λυκείου, που με μέσον μέσω ΑΣΕΠ κατάφερα να πιάσω μια καρεκλίτσα στην ΕΡΤ.  Δυστυχώς, αυτή είναι η νοοτροπία που επικρατεί στη χώρα μας. Γι’αυτό και η κατσίκα του γείτονα είναι τόσο μισητή και ευχόμαστε να ψοφήσει.

Η.Ψ.: Ας προσπεράσουμε αυτό το δυσάρεστο συμβάν _ξέρεις ότι το ανέφερα μόνο και μόνο για να αποσαφηνιστούν κάποια πράγματα_κι ας πάμε στα παρακάτω… ‘Oλοι σε ήξεραν ως μετεωρολόγο… Πολιτική λοιπόν. Προ Ένωσης Κεντρώων. Είχες καμία σχέση ή απλώς σου έτυχε;

Γ.Κ.: Προ Ένωσης Κεντρώων ήμουν – ως φοιτητής – τρία χρόνια πρόεδρος της ΔΑΠ Μαθηματικού. Δεν με ενδιέφερε όμως να φέρω την πολιτική μέσα στο πανεπιστήμιο, τουλάχιστον εμένα ως πρόεδρο των φοιτητών του μαθηματικού τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών. Αυτό που πρωτίστως με ενδιέφερε ήταν να μπορέσω να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι ώστε να πρωωθηθεί η ανάπτυξη και η επιστήμη μέσα σ’ αυτό το χώρο και αυτό ξεκινάει από την εύρυθμη λειτουργία του πανεπιστημίου: τα συγγράματα (κάποια τότε ήταν ακόμα στην καθαρεύουσα), τους καθηγητές, το ωράρια διδασκαλίας, τις αίθουσες, τις ελλείψεις, την πίεση που έπρεπε να ασκηθεί … ώστε όλα αυτά να διορθωθούν και να βελτιωθούν. Για όλα αυτά πάλευα μέσω της ΔΑΠ Μαθηματικού. Ουσιαστικά δηλαδή πάλευα για την επιστήμη μου και όχι για την αυτοπροβολή μου. Και, θέλω να το επαναλάβω αυτό, δεν επεδίωκα να φέρω την πολιτική μέσα στο πανεπιστήμιο. Η πολιτική είναι κάτι το οποίο μπορεί να εκφραστεί έξω από τους πανεπιστημιακούς χώρους. Εγώ ήθελα απλά να δουλέψω για το καλό των φοιτητών και της επιστήμης μας. Ουσιαστικά για το καλό όλων. Ανεξαρτήτως παράταξης και ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων και ιδεολογίας.

Και, οφείλω να ομολογήσω, πως μετά το πέρας των πανεπιστημιακών και μεταπτυχιακών μου σπουδών, λόγω του επιβαρυμένου προγράμματός μου ως καθηγητή μαθηματικών σε διάφορα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, δεν θα κρύψω ούτε τα ιδιαίτερα μαθήματα, δεν είχα καθόλου χρόνο για …πολιτική. Στα 24 με 25 χρόνια μου δηλαδή διακόπηκε, έστω ότι έκανα μία παύση, στην πορεία της ενεργής μου ενασχόλησης με την πολιτική.

Η.Ψ.: Πολιτικό ον όμως παρέμεινες, ασχέτως αν σταμάτησες να ασχολείσαι ενεργώς. Δεν αδιαφορούσες.

Γ.Κ.: Προφανώς και δεν αδιαφορούσα. Προέρχομαι από μια κεντροδεξιά οικογένεια, με ιστορία και αγώνες στα πλαίσια της Ν.Δ. Ο πατέρας μου ήταν για χρόνια συνδικαλιστής στη ΔΑΚΕ Υπαλλήλων Ολυμπιακής Αεροπορίας, σου λέω πράγματα που δεν τα έχω πει ποτέ στο παρελθόν.

Η.Ψ.: Μα αυτά θέλουμε να μάθουμε. Τα άγνωστα. Τα υπόλοιπα, μέσες άκρες τα γνωρίζουμε.

Γ.Κ.:  Όντως. Όπως λοιπόν σου έλεγα, ο πατέρας μου είχε κάνει αγώνες για τη ΝΔ. Πρόκειται για άνθρωπο που στην κυριολεξία έχει δώσει  ψυχή  για το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, και έχει φέρει και πολλά καλά για την Ολυμπιακή Αεροπορία μέσω της ενασχόλησής του με το συνδικαλισμό. Είναι ένα άτομο αγαπητό από όλους τους πρώην συναδέλφους τους και, μου φαίνεται περίεργο, αλλά είναι πολύ κολακευτικό, να έρχονται άνθρωποι που με συναντούν στο δρόμο, δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί, κομμουνιστές, άτομα όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων και να μου λένε «είχα τον πατέρα σου συνάδελφο» ή ότι «ήταν ένας άνθρωπος που πάλευε πραγματικά για το καλό της Ολυμπιακής Αεροπορίας».

Σε συνέχεια όσων σου έλεγα λοιπόν, έχω εργαστεί και σε ιδιωτικά σχολεία, στο Κολλέγιο Αθηνών και στα Εκπαιδευτήρια «Νέα Γενιά» Ζηρίδη, ως καθηγητής μαθηματικών, δύο από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά σχολεία της χώρας.

Η.Ψ.: Το ένα ειδικά είναι εμβληματικό σχολείο! Το Κολλέγιο Αθηνών είναι εμβληματικό!

Γ.Κ.:  Η εκ νέου ενασχόλησή μου με την πολιτική, ήρθε όταν έληξε η σύμβασή μου με την ΕΡΤ. Διότι, πρέπει να σου πω, ότι στην ΕΡΤ ήμουν δέκα χρόνια συμβασιούχος.

Η.Ψ.: Δεν ήσουν δηλαδή μόνιμος στην ΕΡΤ!

Γ.Κ.:  Όχι, δεν ήμουν  μόνιμος στην ΕΡΤ. Ήμουν δέκα χρόνια συμβασιούχος. Έληγε η σύμβασή μου κάθε καλοκαίρι, κάθε Ιούλιο, τον Αύγουστο έμενα εκτός, για να μην μπορώ να διεκδικήσω τη μετατροπή της σύμβασής μου σε αορίστου χρόνου. Δεν με ενοχλούσε όμως. Εγώ δεν είμαι υπέρ του να είναι όλοι αορίστου χρόνου. Πρέπει να υπάρχουν υπάλληλοι αορίστου χρόνου, πρέπει να υπάρχουν και υπάλληλοι συμβασιούχοι, οι οποίο ενδεχομένως να καλύπτουν κάποιες «τρύπες» όπου χρειάζεται. Ενδεχομένως, κάποιοι υπάλληλοι που είναι συμβασιούχοι να πρέπει να γίνονται αορίστου χρόνου, αρκεί να έχουν αποδείξει, και να συνεχίζουν να το κάνουν, ότι είναι ικανοί και παραγωγικοί. Αυτό σημαίνει, όπως κατάλαβες, ότι είμαι υπέρμαχος της αξιολόγησης των υπαλλήλων του δημοσίου.

Δηλαδή, κάποιοι υπάλληλοι, οι οποίοι δεν έχουν τις απαραίτητες ικανότητες, μέσω της κινητικότητας, το οποίο είναι ένα νομοσχέδιο που έρχεται τις επόμενες μέρες, να μπαλώσουν ορισμένες «τρύπες», και να μετακινηθούν σε πόστα όπου μπορούν να ανταποκριθούν και κάποιοι άλλοι να καλύψουν θέσεις ώστε να γίνει πιο αποτελεσματικος ο δημόσιος τομέας. Εν πάση περιπτώσει, για να επανέλθω σ’ αυτά που με ρώτησες, όταν έληξε η 8η, 9η σύμβασή μου με την ΕΡΤ, με κάλεσαν από το γραφείο προσωπικού και μου δήλωσαν ότι λόγω νομικού κωλύματος, δεν μπορούσε να ανανεωθεί η σύμβασή μου _αυτό συνέβη λίγες μέρες αφότου είχε ανοίξει ξανά η ΕΡΤ, που την άνοιξε πάλι ο Τσίπρας. Και εφόσον ενημερώθηκα  πως η σύμβασή μου δεν μπορούσε να ανανεωθεί, ζήτησα να μάθω το κώλυμα και ευθαρσώς ρώτησα «γιατί δεν μπορεί να ανανεωθεί η σύμβασή μου;»

Η.Ψ.: Επειδή είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί ενδεχομένως, Γιάννη μου, να μην ανήκεις στον κομματικό σωλήνα του ΣΥΡΙΖΑ.

Γ.Κ.:  Δεν θέλω να το σχολιάσω. Ούτε ξέρω τι ήθελαν να κάνουν εκεί πέρα, ή να στήσουν στην ΕΡΤ.  Αυτό ήταν και το τέλος της συνεργασίας μας και αυτός ο τρόπος που «αποχώρησα».

Την ίδια περίοδο όμως έπαιζα μπάσκετ με κάποια παιδιά από τη νεολαία της Ένωσης Κεντρώων. Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ μέχρι με την Εν. Κεντ., παρότι είμαι κεντρώος, φιλελεύθερος, λάτρης του δημοκρατικού κέντρου. Σε μια από αυτές τις αθλητικές συναντήσεις, κάποιος από τους συναθλητές μου μου πρότεινε να πάω μαζί τους για να γνωρίσω τον Πρόεδρο. «Να τον ακούσεις, να πείτε 5 κουβέντες, ενδεχομένως να σου πει και αυτός τη γνώμη του για την πατρίδα, ποιες θέσεις έχει, ποιες προτάσεις». Μετά από πολλές παραινέσεις, τους ακολούθησα σε μια συνάντηση. Έτσι γνώρισα τον πρόεδρο της Εν. Κεντ., ο οποίος μου είπε σχεδόν συγκινημένος ότι: «Γιάννη, βασίζομαι σε παιδιά σαν κι εσένα, για να μπορέοσυμε να φέρουμε την αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. ‘Εχουμε φιλελεύθερες ιδέες και προτάσεις, είμαστε άνθρωποι της ισορροπίας, δεν μας αρέσουν τα άκρα και θέλουμε να δώσουμε σ’ εσάς τους νέους την ευκαιρία να γίνετε οι άνθρωποι που θα αλλάξουν το τοπίο». Δεν ξέρω αν θα με θεωρήσεις ανόητο ιδεολόγο, όμως πίστεψα και πείστηκα, ασχέτως αν στην πορεία αποδείχτηκε ότι έκανα λάθος. Η πρόθεσή μου πάντως, και εξακολουθώ να υποστηρίζω αυτή την άποψη, ήταν να στηρίξω έναν άνθρωπο ο οποίος θεώρησα ότι ήταν φιλελεύθερος, ήθελε να αλλάξει τον τόπο και να εξαλείψει τις παθογένειες. Τίποτα άλλο. Πίστεψα και πείστηκα ότι ήθελε να φέρει τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την ισοπολιτεία…τη δημοκρατία.

Η.Ψ.: Αντιλαμβάνεσαι υποθέτω πως όλοι όσοι παρακολούθησαν την πορεία σου, απόρησαν με το γεγονός ότι ένας μετεωρολόγος ανέλαβε ως υπεύθυνος τύπου. Οι υπεύθυνοι τύπου στα κόμματα είναι ουσιαστικά οι υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων που έχουμε στις επιχειρήσεις. Οφείλουμε να σου αναγνωρίσουμε πάντως ότι αγωνίστηκες με πάθος.

Γ.Κ.:  Στο γραφείο Τύπου, για να το ξεκαθαρίσουμε κι αυτό, υπάρχει ο υπεύθυνος τύπου και ο εκπρόσωπος τύπου. Εγώ λοιπόν εκτελούσα τα καθήκοντα και των δύο θέσεων, του ανθρώπου ο οποίος κάνει την αποδελτίωση το πρωί, κανονίζει τις συνεντεύξεις του προέδρου, των βουλευτών, του ιδίου. Ήμουν ο άνθρωπος ο οποίος ενημέρωνε τον πρόεδρο για την επικαιρότητα, ο άνθρωπος που οργάνωνε τις περιοδείες του προέδρου, που έγραφε τις συνεντεύξεις του προέδρου στις εφημερίδες, που είχε πάρει στις πλάτες του το 75% της λειτουργίας του κόμματος. Είναι ένας νευραλγικός τομέας και οι προσπάθειες που απαιτούνται για να είσαι _ τουλάχιστον _ επαρκής είναι υπεράνθρωπες. Θεωρώ λοιπόν τιμητικό, και μόνο να ακούω  από σένα, αλλά και από τον κόσμο _ και οφείλω να ομολογήσω πως το ακούω πολύ συχνά_ το «Γιάννη, αυτό που έκανες, το έκανες πολύ καλά». Και αυτό που είπες ότι πρέπει να είσαι δημοσιογράφος για να αναλάβεις υπεύθυνος τύπου ενός κόμματος, όντως ισχύει, επειδή πρέπει να έχεις γνωριμίες με το δημοσιογραφικό χώρο.  Εγώ απλώς ήμουν τυχερός επειδή είχα αποκτήσει αυτές τις γνωριμίες κατά τη διάρκεια των 10 ετών που εργάστηκα ως συμβασιούχος στην ΕΡΤ. Θεωρώ πως αυτός ήταν και ο λόγος που μου ανέθεσαν το συγκεκριμένο πόστο, το νευραλγικό αυτό τομέα, με τον οποίο ασχολήθηκα _θέλω να πιστεύω επιτυχώς. Δε σου κρύβω ότι, παρότι έφυγα,  λυπάμαι όταν διαπιστώνω πως η Εν. Κεντ. «παίζει» πλέον στα δελτία ειδήσων μια φορά στις 10 ημέρες, ενώ επί εποχής μου έπαιζαν 10 ανακοινώσεις την ημέρα σε διάφορα ΜΜΕ. Επικοινωνιακά τουλάχιστον το τελευταίο διάστημα η Εν. Κεντ. έχει κάνει μια τεράστια βουτιά.

Kαι δεν το λέω ούτε με πικρία ούτε χαιρέκακα. Εγώ ότι ήταν να κάνω, το έκανα και με το παραπάνω. ‘Εφερα γνωριμίες με δημοσιογράφους στον πρόεδρο, στηρίχτηκε η Εν. Κεντ. τόσο από τον τύπο όσο και από την τηλεόραση, επειδή εμπιστεύθηκαν ΚΑΙ τον άνθρωπο που ήταν εκπρόσωπος τύπου. ‘Εδωσα τη μάχη μου και πραγματικά λυπάμαι που μετά από τόσο μόχθο η Εν. Κεντ., σε επικοινωνιακό επίπεδο έπεσε στα βράχια.

Η.Ψ.: Αυτό είναι κάτι που τελείωσε πιστεύω για σένα. Ας προχωρήσουμε στο επόμενο…:  Και εγένετο Μητσοτάκης!

Γ.Κ.: Όταν αποχώρησα από την Εν. Κεντ., θεώρησα ότι έπρεπε να λογοδοτήσω, να διευκρινίσω δηλαδή _τουλάχιστον στους πολίτες που με εμπιστεύονταν_  τους λόγους της αποχώρησής μου. Άρχισα λοιπόν να επιδιώκω να συναντώ απλούς πολίτες και να συζητώ μαζί τους. Κανείς δεν ζήτησε την απολογία μου. Ακριβώς το αντίθετο: Ο κόσμος μου έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσω τι ακριβώς ήθελε από εμένα ως εκπρόσωπό του: Θέλει έναν Γιάννη μαχητικό, έναν νέο άνθρωπο με άποψη και διάθεση για δουλειά, έναν Καλλιάνο που θα φέρει αποτέλεσμα. Και αυτό που πραγματικά μου έμεινε απ’ όλες αυτές τις συναντήσεις είναι η έκφραση «κάποιον που να θέλει και να μπορεί  να διώξει τη σαπίλα που που κατατρώει τον τόπο τα τελευταία χρόνια».

Είναι απλά όλα αυτά που ζητά το σύνολο των πολιτών. Τόσο απλά και συνηθισμένα που είναι σχεδόν αδύνατα, αν λάβει κανείς υπόψη του τις συνθήκες που επικρατούν στην πολιτική σκηνή.

Η χώρα χρειάζεται νέους, άφθαρτους, με πίστη στην ιδεολογία και τις δυνάμεις τους και οι πολίτες εκπροσώπους που δεν θα καθηλωθούν από το πολιτικό κόστος των αποφάσεών τους, εκπροσώπους που θα μπορούν να τους κοιτάξουν στα μάτια και δε θα διστάσουν να πουν την αλήθεια.

Αυτά αποκόμισα από τις συναντήσεις μου. Οι πολίτες μου ζήτησαν να παραμείνω στην πολιτική, αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισα να τηρήσω το «συμβόλαιό» μου με όσους μου ζήτησαν να συνεχίσω να τους εκπροσωπώ.  Για τον ίδιο λόγο μελέτησα ξανά προσεκτικά τα προγράμματα όλων των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων και κατέληξα στο συμπέρασμα πως η πιο αξιόπιστη λύση προέρχεται από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ.

Ας αναφέρω μόνο, για να μη γίνομαι κουραστικός, αυτό που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ: «συγκοινωνούντα δοχεία είναι οι μη απαραίτητες δημόσιες δαπάνες με τους φόρους. Κόβουμε και από τα δύο. Και από τους φόρους και από τις δημόσιες δαπάνες. Βλέπουμε ποιες είναι οι μη αναγκαίες δημόσιες δαπάνες και τις κόβουμε αυτομάτως. Είναι πάρα πολύ απλό»!

Η.Ψ.: Απολύσεις δηλαδή;

Γ.Κ.: Όχι απολύσεις! Κινητικότητα. Αρκεί μόνο να σου πω πως αυτή τη στιγμή υπάρχουν 404 δημόσιες υπηρεσίες που _ο ίδιος ο Βερναδάκης το έχει ανακοινώσει_ δεν έχουν απογραφεί ακόμα οι εργαζόμενοι σ’ αυτές. Είναι πρόδηλο λοιπόν πως μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια ευρώ το μήνα, τα οποία προφανώς το κράτος δεν ξέρει πού τα δίνει! Μιλάμε για δεκάδες, για εκατοντάδες κτίρια σε όλη την επικράτεια, τα οποία νοικιάζει το κράτος όχι μόνο χωρίς να υπάρχει μέσα υπάλληλος, αλλά και που δεν εξυπηρετούν κανενός είδος ανάγκες. Υπάρχουν δαπάνες στην άμυνα και σε πολλούς άλλους τομείς μη αναγκαίες, ενώ άλλοι τομείς όπως οι υγεία πάσχουν και αιμορραγούν. Όχι! Δεν είναι απαραίτητες οι απολύσεις. Είναι όμως απολύτως αναγκαία η ισορροπία του δημοσίου και οι αξιοκρατική αξιολόγηση. Και κυρίως είναι άμεση ανάγκη να ενισχυθούν οι δύο σημαντικότεροι τομείς της κοινωνίας μας, η Παιδεία και η Υγεία, που έχουν στην κυριολεξία εξαθλιωθεί από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Επαναλαμβάνω: Ισορροπία! Δίκαιη κατανομή των φόρων, περικοπή των μη αναγκαίων δαπανών και _κυρίως_ αποτελεσματικότερο κράτος. Ας ξεφύγουμε επιτέλους από όλα αυτά τα νομικά κωλύματα και τερτίπια, για παράδειγμα, σε ό,τι αφορά στη διαδικασία έναρξης μιας επιχειρηματικής δραστηριότητας, ας απλουστεύσουμε τις διαδικασίες που εμποδίζουν τόσο τους ντόπιους όσο και τους ξένους επενδυτές να «επιχειρήσουν» στην Ελλάδα! Όταν απαιτούνται ένας τόνος χαρτούρα και  κατ’ ελάχιστον έξι μήνες τρέξιμο για να ανοίξεις ένα καφέ, ποιος θα ρισκάρει να επενδύσει σ’ αυτόν τον τόπο. Η χώρα αυτή με τον Τσίπρα στην εξουσία, έχει γίνει στην κυριολεξία Σπιναλόγκα για τους επενδυτές.

Η.Ψ.: Οφείλω να συμφωνήσω σε όλα όσα είπες. Μου φαίνονται απολύτως λογικά. Ας σταθώ λίγο όμως στο «όχι απολύσεις». Προσφατα, κυκλοφόρησε ότι επανήλθαν στο δημόσιο επίορκοι γιατροί, δάσκαλοι κ.ά., οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από τα πειθαρχικά τους μέχρι να τελεσιδικήσει και δικαστικά η υπόθεσή τους. Εφόσον λοιπόν  τελεσιδικήσει, θέλω τη γνώμη σου, πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να να παραμείνουν στο δημόσιο και απλώς να τους επιβληθούν κάποιες ποινές ή όχι;

Γ.Κ.:  Εδώ τίθεται το ζήτημα της αξιολόγησης του αδικήματος, Ηλία. Προφανώς λοιπόν, εάν κάποιος διέπραξε το αδίκημα της… «παράνομης στάθμευσης» δεν θα πρέπει να μας απασχολεί. Υπάρχουν οι αρμόδιοι φορείς γι’ αυτό και η ανάλογες ποινές. Αλλά, αν, για παράδειγμα, ένας γιατρός έχει συλληφθεί για χρηματισμό, πρέπει να απολυθεί. Είμαι ξεκάθαρος σ’ αυτό, δεν σηκώνω κουβέντα.  Αυτό όμως προϋποθέτει αφενός πραγματικά τυφλή δικαιοσύνη και αφετέρου αξιοπρεπείς αμοιβές για τους γιατρούς που εργάζονται στα δημόσια νοσοκομεία. Όπως σου είπα, έχω αδελφό γιατρό, ο οποίος αν είχε παραμείνει στην Ελλάδα θα έπαιρνε μετά βίας 1200 ευρώ το μήνα. Αμοιβή που εμφανώς αδικεί έναν άνθρωπο που σπουδάζει 35 χρόνια και επαναφέρει ανθρώπους στη ζωή. Θέλω να κάνω σαφές λοιπόν πως είναι αναγκαία η αξιολόγηση των προσόντων των επαγγελματιών του δημοσίου, ώστε να ανταμοίβονται ανάλογα με τις σπουδές και την προσφορά τους και όχι ανάλογα με τις διασυνδέσεις τους.

Η.Ψ.: Ουσιαστικά μου λες, Γιάννη, πως δεν είναι δυνατον σ’ αυτή τη χώρα να έχουμε συμβούλους πρωθυπουργών με ελάχιστα προσόντα, οι οποίοι αμοίβονται παραπάνω από έναν πιλότο της πολεμικής αεροπορίας, που τζογάρει τη ζωή του κάθε μέρα…

Γ.Κ.:  Σαφέστα. Ουσιαστικά αυτό λέω, αφού το φαινόμενο εργαζομένων στο Δημόσιο, Δήμους, ΔΕΚΟ κ.λπ., οι οποίοι να παίρνουν 2500 και 3000 ευρώ το μήνα, όντες απόφοιτοι δημοτικού, και κατόχων τριών και τεσσάρων μεταπτυχιακών, οι οποίοι φυτοζωούν με 300 και 400 ευρώ το μήνα είναι σύνηθες. Δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό ως λογική. Πρέπει να αλλάξουν όλα. Και όσο κι αν αυτές οι ιδέες να ακούγονται φιλελεύθερες, συνεχίζω να τις υποστηρίζω. Μιλάμε για δίκαιη ανταμοιβή. Αυτό οφείλουμε να το καταλάβουμε όλοι.

Και για να μην πλατιάζω, θα αναφέρω απλώς την προσωπική μου εμπειρία: Eίμαι απόφοιτος του πανεπιστημίου Πατρών με δύο μεταπτυχιακά και αυτή τη στιγμή είμαι άνεργος, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι καν απόφοιτοι γυμνασίου και παίρνουν 2600 στο δημόσιο. Δεν είναι ο στόχος μου να γίνω δημόσιος υπάλληλος, όμως στην ίδια θέση με τη δική μου βρίσκονται χιλιάδες νέοι. Γι’ αυτό και αποφάσισα να αγωνιστώ και να προσφέρω κι εγώ στην όποια προσπάθεια γίνεται για να επέλθει η ισορροπία. Δεν φοβάμαι το πολιτικό κόστος. Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως όλο αυτό το κομματικό κράτος διευρυνθεί ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό και επιμένω πως όλες οι παθογένειες πρέπει να εξαλειφθούν ριζικά όσο είναι καιρός. Ο πολίτης δεν πρέπει να ψηφίζει με κίνητρο το διόρισμό το δικό του ή των οικείων του στο Δημόσιο, αλλά με όραμα για έναν λειτουργικότερο δημόσιο τομέα, ο οποίος θα υπηρετεί τις ανάγκες του και όχι τις υστερόβουλες επιθυμίες του καθενός.

Η.Ψ.: Ας επανέλθουμε όμως λίγο στο θέμα της ΝΔ. Θέλω να μάθω ένα παραπολιτικό. Τι είπες με το Μητσοτάκη στη συνάντηση που είχατε, προκειμένου να ενταχθείς στο χώρο της ΝΔ;

Γ.Κ.:  Η πρώτη εντύπωση που είχα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ήταν καθοριστική. Είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο πολύ φιλικό, απλό και ευγενικό, στο βλέμμα του όμως διέκρινα τα προσόντα ενός ηγέτη. Πρόκειται για έναν άνθρωπο με ικανότητες και σταθερές αξίες, ο οποίος δε θα διστάσει να παρακάμψει το όποιο πολιτικό κόστος, αν είναι να φέρει την ισορροπία και την ανάπτυξη σ’ αυτή τη χώρα. Η κοινωνία μας είναι φτωχοποιημένη αυτή τη στιγμή _ ας μην κρυβόμαστε. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν πιστεύω ακράδαντα ό,τι θα πράξει ό,τι είναι αναγκαίο, ώστε το φτωχοποιημένο κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού να χαμογελάσει ξανά.

Γι’ αυτό και δεν δίστασα να προσχωρήσω στη ΝΔ και να αναφέρω στη συνάντησή μου με τον  Κυριάκο Μητσοτάκη πως ο λόγος που πήγα στη ΝΔ είναι γιατί πρέπει να παλέψουμε όλοι γι’αυτόν τον κόσμο. Για να επανορθώσουμε τις συνέπειες της καταστροφής που έφερε η διακυβέρνηση από τους  ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Γιατί πιστεύω πως οφείλουμε να δώσουμε βιώσιμες τεχνοκρατικές λύσεις, δημοκρατικές και φιλελεύθερες λύσεις, για να επανέλθει η κοινωνία και η οικονομία μας σε βιώσιμα επίπεδα. Μόνο έτσι θα ανακάμψει η οικονομία και μαζί με την οικονομία και η χώρα. Μπορείς να με πεις ονειροπόλο, όμως πιστεύω πως μπορούμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες ώστε να θεωρηθούμε ένα σοβαρό και αξιόπιστο ευρωπαϊκο κράτος και να ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία.  Και όλα αυτά που λέω τώρα σε εσένα τώρα, τα είπα και στον Πρόεδρο της ΝΔ.  Είχαμε μία πολύ εποικοδομητική κουβέντα και με τιμά το γεγονός ότι με εμπιστεύτηκε. «Πάμε γερά, όλα τα νέα παιδιά να προσπαθήσετε μαζί με εμένα να φέρουμε στην πατρίδα μας όλα αυτά που είπες» ήταν η τελευταία του φράση.

Η.Ψ.: Θέλω να μάθω, και πολλοί άλλοι μαζί με εμένα,  τι θα έλεγες σε όλους αυτούς που θα πουν ότι ο Καλλιάνος στη ΝΔ είναι αυτό που στην πολιτική λέγεται «αλεξιπτωτιστής από μεταγραφή», δηλαδή δεν προέρχεται από την κομματική επετηρίδα.

Γ.Κ.:  Σου είπα και  πρoηγουμένως πως ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη ΝΔ και με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από τα φοιτητικά μου χρόνια. Και επειδή ως νεολαίοι λέγαμε «μια φορά ΔΑΠίτης, πάντοτε ΔΑΠίτης», δεν θεωρώ ότι προσχώρησα κάπου. Απλώς επανήλθα. Και πιθανώς να το είχα κάνει και νωρίτερα, αν η επαγγελματική μου ενασχόληση με την εκπαίδευση ως καθηγητής και η ανάγκη της επιβίωσης δεν απαιτούσαν τόσο μεγάλο μερίδιο του χρόνου μου. Δεν θεωρώ λοιπόν πως η ΝΔ πήρε μια καλή μεταγραφή, ένα στέλεχος δηλαδή της Εν. Κεντ. που έβγαινε μπροστά κ.λπ., αλλά ότι είδε σε εμένα ένα μέλος της οικογένειάς της που απλώς επανήλθε εκεί που ανήκει. Ούτε θεωρώ πως ήταν λάθος η απόφασή μου να ενταχθώ στην Εν. Κεντ., γιατί μέσα από αυτό το χώρο μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεκαθαρίσω τις θέσεις μου και να τις εκτιμήσει ο κόσμος, όπως τις εκτίμησε και η ΝΔ.

Η.Ψ.: Αν θέλεις την προσωπική μου άποψη, και παίρνω και την ευθύνη γι’ αυτό, η κομματική επετηρίδα της ΝΔ έχει καταστρέψει αξιόλογα στελέχη της παράταξης. Εφόσον λοιπόν παρουσιάζεται η ευκαιρία κάποιοι άνθρωποι, μέσα από μικρότερα κόμματα, να δείξουν ποιοι είναι, πρέπει να το κάνουν. Το βλέπω ως θετικό λοιπόν και όχι ως αρνητικό.

Γ.Κ.:  Προφανώς και είναι θετικό. Προφανώς είναι θετικό να προσφέρουμε όλοι από όπου κι αν βρισκόμαστε με κοινό στόχο την σωτηρία αυτού του τόπου.

Η.Ψ.: Ερώτηση δίλημμα: Έχεις δύο επιλογές: Η μία είναι να εκλεγείς βουλευτής _ και σου το εύχομαι ολόψυχα_  και να συνεχίσεις να εκλέγεσαι για τα επόμενα 25 χρόνια, αλλά να παραμείνεις στη «μετριότητα», και η άλλη είναι να εκλεγείς μόνο μια φορά βουλευτής, αλλά να αναλάβεις όλο το ρίσκο, «να κάνεις τη δουλειά» δηλαδή για να φτιαχτεί η χώρα, αλλά να μην ξαναεκλεγείς.Τι από τα δύο θα επέλεγες;

Γ.Κ.: Πονηρή ερώτηση, γιατί ξέρεις πάρα πολύ καλά πως η πλειοψηφία θα σου απαντούσε πως επιλέγει το δεύτερο. Το θέμα είναι πόσοι από αυτούς που θα το πουν, το πιστεύουν κιόλας. Όμως εγώ δεν είμαι πολιτικός, πόσο μάλλον πολιτικάντης, είμαι λάτρης της προσπάθειας που μπορεί να κάνει κάποιος για να αλλάξει κάποια πράγματα. Άρα, ο στόχος μου είναι, είτε είμαι βουλευτής αύριο είτε δεν είμαι, να δουλέψω για να έρθουν καλύτερες ημέρες για τον τόπο. …Είπαμε…είμαι ονειροπόλος κάποιες φορές. Δεν θέλω να στρογγυλοκαθίσω σε μια καρέκλα για τα επόμενα 40 χρόνια. Θέλω να δουλέψω κι ας ρισκάρω τη θεσούλα μου.

Η.Ψ.: Η άποψη η δική μου, την οποία έχω εκφράσει και δημοσίως μέσα από τα άρθρα μου, είναι ότι αν κάποιος είναι αποφασισμένος «να κάνει τη δουλειά», το δείχνει από το πόσο αποφασισμένος είναι να χάσει την ασφάλεια της καρέκλας. Με κάλυψες λοιπόν με την προηγούμενη απάντηση. Με κάλυψες και με την μέχρι τώρα πορεία σου, αφού αν ήθελες μπορούσες να παραμείνεις στην Εν. Κεντ., να συνεχίσεις να είσαι υπεύθυνος τύπου, να γίνεις βουλευτής και… δεν ξέρω και τι άλλο. Επέλεξες όμως να αποχωρήσεις. Δεν είναι σύνηθες αυτό. Άσε που υπάρχουν περιπτώσεις που για να ξεκολλήσεις κάποιους από την καρέκλα χρειάζεσαι χειρουργική επέμβαση.

Γ.Κ.: Υποθέτω πως έχεις αντιληφθεί πως στην Εν. Κεντ. είχα ένα «εξασφαλισμένο» (αν είναι δόκιμος ο όρος αυτός) πολιτικό μέλλον, ότι είχα έναν πάρα πολύ καλό μισθό και συν τοις άλλοις την εικόνα μου την ενίσχυε και η καθημερινή προβολή στα ΜΜΕ.  Τα παράτησα όμως όλα γιατί δεν ήθελα να γλύφω τον Τσίπρα. Είναι κάτι που έχω πει άπειρες φορές, και θα το επαναλάβω: Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να γίνω άλλος ένας που προσκύνησε το σύστημα και δεν προσέφερε τίποτα. Αυτό δεν ήθελα να βλέπω στα μάτια του Λεβέντη.

Η.Ψ.: Είσαι «μουτζαχεντίν» δηλαδή;  Είσαι αυτός που «θα κάνει τη δουλειά» αν χρειαστεί;

Γ.Κ.: Είμαι απλώς ένας άνθρωπος που θα φέρει σε πέρας ό,τι του αναθέσουν και με το παραπάνω. Και είμαι ικανός να φτάσω στο σημείο, και το πιστεύω ακράδαντα αυτό που σου λέω, να μου πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης «Γιάννη, το παράκανες. Σου είπα να κάνεις δύο και έκανες τέσσερα». Μόνο έτσι όμως μπορεί να αλλάξει η χώρα.

Η.Ψ.: Παρεμπιπτόντως, το όνομα Μητσοτάκης δεν το θεωρείς λίγο…επιβαρυντικό για τη ΝΔ.

Γ.Κ.:  Όχι, δεν το θεωρώ καθόλου επιβαρυντικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας νέος άνθρωπος, ο οποίος σίγουρα είναι υπερήφανος για τις ρίζες του, την οικογένειά του, αλλά και από την πορεία και τις πράξεις του. Χαράσσει μία νέα στρατηγική στη ΝΔ. Μία νέα πολιτική να το πω, μια πιο πρωτότυπη, μία πολιτική ευρωπαϊκή, η οποία συγκλίνει με τις σύγχρονες τάσεις της κοινωνίας. Δίνει το δικό του στίγμα. Θα αναφέρω επίσης ότι  _ και αυτό μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση _ πως κατά τη διάρκεια της εσωκομματικής προεκλογικής περιόδου της ΝΔ ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ανέφερε καθόλου το Μητσοτάκης, αλλά κατάφερε ο κόσμος να τον αναγνωρίζει με το μικρό του όνομα.

Και σαφώς και δεν επιβαρύνεται καθόλου με το επώνυμό του, αφού ο πατέρας Μητσοτάκης, το 1993, ήταν ο πρώτος πολιτικός που είπε ξεκάθαρα ότι πρέπει να μπούμε σε καθεστώς περιστολής των δαπανών και ιδιωτικοποιήσεων για να μπορέσουμε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα σ’ αυτή τη χώρα.  Ο πρώτος που είπε αλήθειες δηλαδή. Τότε όμως βγήκαν οι συνδικάλες του ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα στον ΟΑΣΑ, και έπαίζαν μπουνιές…

Η.Ψ.: Β’ Αθηνών! Το παρατσούκλι της περιφέρειας είναι σφαγείο…

Γ.Κ.:  Αν μπορούσα να σου περιγράψω με δυο λέξεις τη διάθεση που έχει ο κόσμος για να δει νέα πρόσωπα στο επόμενο κοινοβούλιο, θα μου έλεγες ότι δεν είναι σφαγείο η Β’ Αθηνών, αλλά ότι είναι η περιφέρεια που θα φέρει τα λογικά αποτελέσματα.

Η.Ψ.: Γνωρίζεις ότι όποιος κερδίζει τη Β’ Αθηνών, κερδίζει και την εξουσία συνήθως.

Γ.Κ.:  Έχεις δίκιο. Μπορώ να σου πω από προσωπική εμπειρία και από προσωπικές συζητήσεις που είχα με πολίτες της Β’ Αθηνών, και όχι μόνο με ψηφοφόρους της ΝΔ, ότι έχω φύγει από συγκεντρώσεις φίλων με σκισμένο σακάκι και 200 κάρτες στις τσέπες μου. Από πολίτες που θέλουν να τους εκπροσωπήσουν νέοι άνθρωποι χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άνθρωποι που είναι χρόνια τώρα στη ΝΔ δεν έχουν προσφέρει, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Ο κόσμος όμως επιθυμεί και απαιτεί την ανανέωση.  Αυτό ακριβώς θέλει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυτό θέλει όλη η Ελλάδα. Αυτό θέλουν και όσοι θα πάνε να ψηφίσουν. Άρα, η Β’ Αθηνών δεν είναι σφαγείο, αλλά η καταλληλότερη περιφέρεια για εμένα.

Η.Ψ.:  Και ο Τσίπρας εκλέχτηκε για να φέρει το «νέο», Γιάννη μου. Ο Μητσοτάκης, αν εκλεγεί, θα εκλεγεί για να αλλάξει τα πάντα. Αν δεν τα καταφέρει, όχι αν δεν προσπαθήσει, αν απλώς δεν τα καταφέρει, ποιο πιστεύεις ότι θα είναι το μέλλον στη συνέχεια;

Γ.Κ.:  Αν δεν τα καταφέρει, αν δεν αλλάξει τα πάντα, το μέλλον θα είναι την επόμενη φορά να δούμε τη ΧΑ με 40%. Είμαι ξεκάθαρος. Πες 25% εσύ, αλλά αυτό θα συμβεί. Άρα, λοιπόν, ξέρει και ο ίδιος ο πρόεδρος της ΝΔ ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για να τάξουμε χωρίς να μπορούμε να πράξουμε. Και γι’ αυτό στη ΔΕΘ ήταν εξαιρετικά φειδωλός σ’ αυτά που είπε.  Δεν χάιδεψε τα αυτιά κανενός και ουσιαστικά είπε πως «θα κάνω αυτά που μπορώ να κάνω». Αν είμαι για κάτι σίγουρος, είναι πως ο Μητσοτάκης θα ανακόψει αυτή την ανεξέλεγκτη πορεία της χώρας προς καταστροφή και θα αγωνιστεί για την ανάκαμψή της. Ξέρει και ο ίδιος ότι δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία. Και δυστυχώς σε αντίθεση με την καταστροφή που μπορεί να επέλθει εν μία νυκτί, η ανάκαμψη θέλει χρόνο, σταθερότητα και σκληρή δουλειά.

Τώρα, επειδή μου ανέφερες τον Α. Τσίπρα, ο οποίος θα έφερνε την ελπίδα, ο άνθρωπος που έλεγε “go back madame Merkel”,  και θα συνάσπιζε το Νότο κατά του Βορρά, αυτός που θα επανέφερε τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ και θα αύξανε το αφορολόγητο… Τι να πω;  Τι να πω για έναν λάτρη της σκληροπυρινικής αριστεράς, έναν ιδεολόγο του παρελθόντος, ο οποίος το ένα του παιδί το έχει ονομάσει Ερνέστο, γιατί προφανώς όταν κοιμάται έχει πάνω από το κρεβάτι του τον Τσε σε αφίσα, τι να πω για έναν άνθρωπο που δεν έχει βαφτίσει τα παιδιά του επειδή δεν πιστεύει πουθενά, αλλά φιλάει τα χέρια των παπάδων στο Άγιο Όρος…  Αυτός ο άνθρωπος κατά την ταπεινή μου άποψη αποτελεί μια πολιτική γελοιότητα και δεν μπορεί να φέρει τίποτα καλύτερο σ’ αυτόν τον τόπο από την περαιτέρω σύγκλιση προς το παγόβουνο που όλοι βλέπουμε μπροστά μας εκτός από αυτόν.

Η.Ψ.:  Εκλογές σύντομα; Με λίστα ή χωρίς;

Γ.Κ.:   Αυτή τη στιγμή ο Α. Τσίπρας θα έρθει αντιμέτωπος με το σκληρό πυρήνα των ΔΙΚΩΝ του συνδικαλιστών σε ό,τι αφορά τα εργασιακά. Έχουμε λοιπόν τα εργασιακά στα οποία θα συζητήσουμε για τις ομαδικές απολύσεις, για το lock out, για τις απεργίες, για το συνδικαλιστικό νόμο, για σοβαρά θέματα δηλαδή, τα οποία θα αναγκαστεί να συζητήσει. Δύο είναι τα τινά: ή να επιλέξει να φύγει πανηγυρικά και πάρα πολύ γρήγορα, αφού βλέπει την καταστροφή ante portas και…νέος ων θα λάβει υπόψη του και το πολιτικό του μέλλον, σκέφτεται  δηλαδή «μη διαλύσω και την καριέρα μου ως πολιτικού, φτάνοντας το ΣΥΡΙΖΑ στο 4% πάλι», ή «ψηφίζω τα πάντα και κάθομαι όσο περισσότερο γίνεται, δεν με ενδιαφέρει που καταστρέφεται η κοινωνία, διότι τα εφτά χιλιαρικάκια το μήνα, δεν θα τα ξαναδούν το 90% των ανεπάγγελτων συριζαίων βουλευτών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο κοινοβούλιο». Άρα, δέχεται πιέσεις ο Τσίπρας. Ίδωμεν…

Η.Ψ.:  Η δική σου «πρόγνωση»;

Γ.Κ.:   Η πρόγνωσή μου είναι «παγετός και στα πεδινά»! Είναι τόσο αλλοπρόσαλλος στις πολιτικές του κινήσεις ο Α. Τσίπρας, που μπορεί να σε εκπλήξει  ανά πάσα στιγμή και κατά συνήθεια πλέον δυσάρεστα.

Όσο και να προσπαθήσει να ψυχολογήσει κανείς μια προσωπικότητα, η οποία έχει απέναντί της τον Ομπάμα και δεν ξέρει ούτε καν τα στοιχειώδη της πολιτικής επικοινωνίας, αφού κάθεται σαν να είναι στο καφενείο του χωριού του για να παίξει πρέφα, θα πέσεις έξω στα προγνωστικά. Από αυτόν τον άνθρωπο μπορείς να περιμένεις τα πάντα.

Η.Ψ.:  Μια και ήσουν και στην ΕΡΤ… για να δούμε λίγο το θέμα «τηλεοπτικές άδειες»… Ν. Παππάς… Τακτικισμός, ιδεοληψία;

Γ.Κ.:   Ο Ν. Παππάς προσπάθησε με έναν αντισυνταγματικό νόμο να φέρει στον εαυτό του τα δικαιώματα που φέρει το ΕΣΡ και να ρίξει μαύρο σε πολύ μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας. Προσπάθησε ξεκάθαρα να χειραγωγήσει το τηλεοπτικό τοπίο στην Ελλάδα… με… τάχα… κάποιο πόρισμα ενός ινστιτούτου στη Φλωρεντία, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα μπορεί να σηκώσει μόνο τέσσερα κανάλια στο ψηφιακό τηλεοπτικό φάσμα. Με την ίδια λογική και εδώ στη Γλυφάδα ή στο Περιστέρι ή Ζωγράφου ας έχουμε τέσσερις ταβέρνες, τέσσερα φαρμακεία, τέσσερα περίπτερα…

Για να σοβαρευτούμε όμως, ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία και οικονομία όπου, αν θέλεις να είσαι καναλάρχης και σωστός ως επιχειρηματίας παίρνεις το κανάλι, δίνεις το αρχικό τίμημα, είσαι σωστός στις οικονομικές υποχρεώσεις σου προς όλους, τηρείς τον κώδικα πολυφωνίας και δεοντολογίας και προχωράς έντιμα και σταθερά. Αυτό επιτάσσει η δημοκρατία. Οι πολίτες είναι ικανοί να κρίνουν. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι το ψηφιακό φάσμα μπορεί να σηκώσει από οκτώ μέχρι δέκα κανάλια.

Η.Ψ.:  Ας αφήσουμε λίγο τα πολιτικά… πάμε στα πιο ανθρώπινα. Θέλω να μου πεις τι σκέφτηκε για πρώτη φορά ο Γιάννης Καλλιάνος όταν μπήκε στη Βουλή ως στέλεχος της Εν. Κεντρ.?

Γ.Κ.:   Προφανώς, αισθάνεσαι ένα δέος τόσο από τη δομή του κτιρίου όσο και από την ιστορία την οποία φέρει, αλλά ως άνθρωπος δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Θα ενθουσιαζόμουν όμως αν όποιος μπαίνει εκεί μέσα, προσπαθούσε να κάνει ό,τι καλύτερο για τον τόπο. Δεν έχει κανένα νόημα να βλέπεις, να κινείσαι και να εργάζεσαι ανάμεσα σ’ αυτούς του υπέροχους κίονες και έξω από το περιστύλιο ο κόσμος να υποφέρει. Πρέπει όσοι είναι εκεί μέσα να ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ να προσφέρουν στη φτωχοποιημένη κοινωνία μας. ‘Ενιωσα ωραία, αλλά μέχρι εκεί.

Τελεία. Παράγραφος.

Δεν έφυγα δηλαδή την πρώτη μέρα από τη βουλή για να πάω στην οικογένεια και τους φίλους μου και να πω τι ωραία που ήταν η Βουλή. Μπήκα εκεί για να κάνω δουλειά.

Η.Ψ.:  Λέγεται ότι η χαρά της εκλογής διαρκεί 48 ώρες. Αύριο…; Aς υποθέσουμε ότι εκλέγεσαι βουλευτής αύριο… και μετά τα συχαρίκια ξεκινούν οι ευθύνες. Θέλω να μάθω ποια διαδικασία ακολουθεί ο Γιάννης ο Καλλιάνος προκειμένου να λάβει μια δύσκολη απόφαση, όπως ήταν αυτή της αποχώρησής σου από την Εν. Κεντρ. και της ένταξής σου στη ΝΔ.

Γ.Κ.:   Πρώτον, ως χαρακτήρας πριν λάβω οποιαδήποτε απόφαση την αναλύω και την ανασυνθέτω εκατοντάδες φορές στο μυαλό μου. Παίρνω τη γνώμη την κοντινών μου ανθρώπων και όσων μπορούν να δουν τα πράγματα αντικειμενικότερα ως εξωτερικοί παρατηρητές, και δεν λαμβάνω αποφάσεις εν θερμώ. Η απόφασή μου να αποχωρήσω από την Εν. Κεντρ. ήταν αποτέλεσμα μιας τέτοιας διαδικασίας σκέψης.

Η.Ψ.:  Αναφερθήκαμε στον Κ. Μητσοτάκη, στον Α. Τσίπρα, τώρα όμως θέλω να ρίξω τρία ονόματα στο τραπέζι και να ακούσω την άποψή σου γι αυτούς. Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Εθνάρχης, Ανδρέας Παπανδρέου και Κώστας Σημίτης.

Γ.Κ.:   Κωνσταντίνος Καραμανής.. ένας άνθρωπος ο οποίος προσέφερε στον τόπο πάρα πολλά, υπερευαίσθητος, ειλικρινέστατος για πολιτικός, λάτρης και γνώστης της πολιτικής που είπε τις αλήθειες που έπρεπε να μάθουν οι έλληνες πολίτες.

Α. Παπανδρέου. Ο άνθρωπος ο οποίος δανειζόταν για να ταίζει τον κομματικό του στρατό, για να αυξάνει μισθούς, συντάξεις και εφάπαξ και τριπλασίασε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Έφτιαξε ένα τεράστιο πελατειακό κράτος με κατάληξη να διαλύσει την Ελλάδα, χωρίς να τον αποσχολήσει ποτέ η… «επόμενη μέρα».

Κώστας Σημίτης. Μία από τα ίδια και εκεί. Δεν είδα καμία ιδιαίτερη προσφορά, με εξαίρεση την είσοδό μας στο ευρώ, συνέχισε τα λάθη και τις παλινωδίες του προκατόχου του.

Η.Ψ.:  Κάτι τελευταίο, Γιάννη, το οποίο είναι σημαντικο για μένα. Μπορείς να δεσμευτείς ότι αν εκλεγείς, το τηλέφωνό σου θα το σηκώνεις εσύ;

Γ.Κ.:   Λοιπόν…. Κατ’ αρχάς, το τηλέφωνό μου το έχω ήδη αναρτήσει δημοσίως στο διαδίκτυο και σου υπόσχομαι πως, αν θέλει ο Θεός και αν οι πολίτες της Β’ Αθηνών δουν στο πρόσωπό μου τον άνθρωπο που θέλουν να τους εκπροσωπεί στο κοινοβούλιο, και το σπίτι μου θα είναι πάντα ανοιχτό για όποιον πολίτη θέλει να συζητήσουμε τόσο τα προσωπικά του προβλήματα όσο και αυτά του τόπου. Τα λάθη των παλαιότερων πολιτικών που απομονώνονταν από τους ψηφοφόρους τους αμέσως μετά την εκλογή τους δεν είμαι διατεθειμένος να τα αντιγράψω. Στα πλαίσια βέβαια του εικοσιτετραώρου και του ανθρωπίνως δυνατού.

Η.Ψ.: Γιάννη, σε ευχαριστούμε ιδιαίτερα για το χρόνο που μας αφιέρωσες.

Γ.Κ.: Χαρά μου Ηλία! Το απόλαυσα ιδιαίτερα, και εύχομαι να απολαύσουν και οι αναγνώστες του Socialsecurity.gr όσα είπαμε!